Het begin 

Al meer dan 100 jaar heeft Holysloot een veerverbinding over het Die. In combinatie met het oude boerenlandpad aan de overzijde is dit veruit de snelste verbinding tussen Holysloot en (Broek in) Waterland. Het voetveer werd op zondag gebruikt voor een bezoek aan de kerk, en op woensdag voor de wekelijkse Broeker markt. Ook de dokter, de veearts, de schooljuffrouw en de plaatselijke winkeliers waren aangewezen op het veer. 

De veerverbinding is 4 generaties lang beheerd door de familie (John-) Fockens, vanuit Dorpsstraat 6-8. 

Cornelis Fockens is de eerste veerman. Voor 2,5 cent zet hij mensen met zijn roeiboot over. Het veer levert te weinig op om van te leven, daarom blijft Cornelis ook werken als boerenknecht, ook nadat de gemeente Amsterdam in 1925 besluit hem een jaarlijkse toelage van 250 gulden te verstrekken. 

Door weer en wind

Zijn zoon Willem Fockens neemt het veer in 1941 over, samen met zijn vrouw Zwaantje Fockens-Klein. Vijf jaar eerder zijn zij vanuit Dorpsstraat 8 al een jachthaventje begonnen. Met hun roeiboot zetten ze het hele jaar mensen over, van 7 uur 's ochtends tot 10 uur 's avonds. Voetgangers betalen inmiddels 5 cent, voor 10 cent kunnen ook fietsers mee naar de overkant.

Hoewel de subsidie van de gemeente in de loop der jaren stijgt, is de veerpont nog steeds geen vetpot. Willem blijft naast veerman werkzaam als oliehandelaar, timmerman en fietsenmaker. Uit onvrede over de toelage van de gemeente, besluit hij in 1960 met de veerdienst te stoppen. Ondanks zijn aandringen weigert de gemeente de jaarlijkse toelage (inmiddels 2.000 gulden) te verhogen tot de 3.000 gulden die Willem voorstelt.

De jaren daarop moet Holysloot het doen zonder veerdienst, tot groot verdriet van de Holysloters en de Waterlanders, die voortaan minstens 8 kilometer moeten omrijden om  familieleden, kerk, school, markt of winkels aan de overzijde  van het Die te bereiken. 

Intermezzo Staatsbosbeheer

Eind jaren '60 wordt de veerdienst vanaf Dorpsstraat 22 (later 10) door Staatsbosbeheer hervat, maar alleen nog in de weekeinden en van april tot oktober. Dan roeien de dochters van Staatsbosbeheer-directeur C.W. van Sijpveld passagiers naar de overzijde. In 1976 wordt de roeiboot vervangen door een motorbootje. Door het beperkte vaarschema maken vrijwel alleen recreanten nog gebruik van het pontje.

Terug bij de familie Fockens 

In 1985 komt het pontje uiteindelijk weer terug bij de familie Fockens. Vanaf 1986 is Bart John, de dan 16- jarige achterkleinzoon van Cornelis Fockens, de vaste veerman. Hij combineert de (weekend- en zomer) baan met zijn werk als loodgieter. Zijn ouders, Nel John-Fockens en Henk John, zijn vaste invalkrachten. Hun jachthaventje is inmiddels een bloeiend bedrijf waar nu ook roeiboten, kano's en later fluisterbootjes kunnen worden gehuurd.  

Aanvankelijk is voor het pontje een contract afgesloten met de Centrale Dorpenraad van Landelijk Noord, later wordt het Recreatieschap Twiske Waterland verantwoordelijk voor het beheer. Het huidige pontje met het blauwe platform dateert van 1994. 

Na 40 jaar trouwe dienst houdt Bart John het pontje in 2025 voor gezien. Het Recreatieschap moet omzien naar een opvolger.

Een nieuw begin

Voor de nieuwe buren op Dorpsstraat 6 kan de timing niet beter. Kort na hun verhuizing naar Holysloot sluiten Cees Smit en Mariëtte Wolf een overeenkomst met het Recreatieschap en vanaf april 2025 mogen zij zich de nieuwe veerman en veervrouw noemen. Daarmee gaat een langgekoesterde droom in vervulling.